jesienią nad głowami jest pełno waty cukrowej
wprawdzie nie jest tak dobra jak kawa w Yellow Dream
z Anką Chow Chow
ale jest herbata ze śmieci z czarnym ogonkiem
zamiast łyżki

trawa okropnie zielona trawa
z baru wegańskiego
rośnie teraz na balkonie
a może i we mnie
ale może nie

do wszelkich rocznic w moim życiu mam stosunek arcy ambiwalentny. a może po prostu zupełnie ich nie znoszę.

2. listopada, 12.00, metro ratusz arsenał.
rok. bardzo ciężki rok.

-młodość jest bezwstydna.
-zapominasz o jednej rzeczy, życie łatwo przechodzi w śmierć.

tylko nadal nie wiem, jak można rozumieć cały ten kosmos, którego częścią jesteśmy. jestem. mam wiele problemów. gdy słyszę te poszczególne kawałki to cała ta stabilna konstrukcja pada. kruszy się to jak porcelana.
nie wiem, jak to jest nauczyć się kogoś, kogo się nie znało. na pamięć. na zawsze. najpierw oduczyć, potem nauczyć.

myślę, że bylibyśmy w sztuce i w życiu dużo ubożsi, gdyby ich autorzy nie cierpieli
osiemnaście minut wystarczy na całkowitą zmianę życia. to zaskakujące, że potem nic nie jest już takie samo.

nie lubię rozdmuchiwania nadmuchiwania i trąbienia o czyimś odejściu tych całych sztucznych przedstawień i reżyserowanych scenek gdzie każda rączka i nóżka być powinny tu a nie tam gdzie a trzeba wymawiać z tą nienaganną trzycentumetrową odległością między ząbkami i pamiętać że w piętnastej sekundzie trzeba się rozpłakać

a to co się spotyka teraz jest inne niewiarygodne nadal się nie wierzy się czeka że to wcale inaczej być miało to niemożliwe nie nie nie nie ma takich przykrych zdań to się nie dzieje one nie istnieją

W wypadku samochodowym zmarł doktor Eligiusz Szymanis.
Odjechany romantyk, indywidualista i fajny, kochany człowiek.

Widzę go jak biegnie w mrokach Krzemieńca… My za nim – totalnie odurzeni ukraińską wódką z restauracji Bona. Bo jest naszym nawiedzonym, charyzmatycznym mentorem, bo chcemy być blisko.

A on, okazuje się, biegnie w tych mrokach do toalety – do której wszyscy za nim wiernie wbiegamy… z rozpędu.
Taki był Szymanis.

Wieczną habilitację racz mu dać Panie

taki był

właśnie taki był

nie wierzę nie rozumiem nie wierzę nie wierzę nie wierzę

tylko gdy wnoszono trumnę, a przed nią postawiono zdjęcie, gdy się uśmiechał, gdy był właśnie taki, jakim go poznałam i znałam, wtedy przez chwilę. ale tylko chwilę.

i kiedy słucham jego głosu. nie wierzę. coraz bardziej nie.

kiedy w końcu ktoś przerwie ten stek bzdur? po co to wszystko? dla kogo? przecież to się nie dzieje naprawdę.

w tej traumie zaczynam rozumieć, dlaczego Białoszewski był właśnie taki. śmierci nie da się oswoić. co dopiero mówić o patrzeniu na nią. każdy dzień początek koniec wszystko jedno. patrzysz na nią, jak się uśmiecha i macha rączką. tego się nie da znieść. z tym się nie da pogodzić.

na końcu miasta spotykamy się po dwóch latach. kiedyś co innego codziennie jak najdłużej dwa dni to wieczność. teraz dwa lata nic nie znaczą. zapominamy się.
na końcu miasta spotykamy się nie znając się wcale. pijemy wódkę, rozmawiając o tym czasie, o którym nic nie wiemy.
obrazy zniknęły ze ścian, dywanów też nie ma, opary przeszłości rozpierzchły się po kątach. noc kończy się wcześniej niż zwykle.
mamy daleką drogę przed sobą. jutro wszyscy wsiadamy do innych autobusów. za godzinę za rok za pół rururu ruru.
okazuje się, że nie lubimy pożegnań. nie lubimy wyjazdów. nie lubimy wiedzieć, że trzeba czekać. nie lubimy.

rururu ruru ruru

“bo na tym świecie śmierć wszystko zmiecie

robak się lęgnie i w bujnym kwiecie”

- no po tym proszę państwa to już nic nie można powiedzieć…

nie wierzę nie wierzę nie wierzę nie wierzę nie wierzę

n i e w i e r z ę

nienawidzę siebie

n i e n a w i d z ę
nie
na
wi
dz
ę
ęęęęęęęęęęę

Mrówa zaczarowała wszystkich w domu. ma największe prawa, zero obowiązków i w zasadzie może pozwolić sobie na wszystko.