raz

są takie noce, których się boję. są dni, które zostawiają na mnie stopniowo coraz głębsze rysy, coraz większe rany, coraz bardziej bolące odciski. czasem jedno zdanie to za mało, a jedno słowo to zbyt wiele. mówisz o mnie tak wiele, nie wiedząc, jak mnie to boli. i kiedy czytam kolejne ostre jak najostrzejszy nóż słowa, coś wewnątrz mnie pęka. najpierw patrzę na to z pogardą, czasem nawet przekornie się śmieję. ale potem dokładasz kolejną cegłę do mojego grobu, który buduję od dawna. nie masz pojęcia, kim jestem, kim chciałabym być. rzucasz we mnie kolejną porcją tych czułych trucizn, które wsiąkają we mnie. coraz głębiej i głębiej.

i mimo, że myślisz, że ja już nie mam uczuć, posiadam je. codziennie mocniej mnie gniotą, tłamszą ostatnie resztki sił. muszę się tylko uśmiechać. nocą zasypiam z głową wciśniętą w poduszkę. by nie dostrzegli, że ja mam jeszcze uczucia.