abc

jestem zwyczajnie za mała na te wszystkie jamby, trocheje, amfibrachy, na interwały i systemy syntaktyczno-intonacyjne. jestem zwyczajnie za mała na wszystkie te wielkie wieżowce, głębokie podziemia i kręte ulice.

spadam. nie wiem jeszcze gdzie, jak i z kim. na jednym oddechu wypowiadam strzępki swoich myśli, pragnień i marzeń. od mego marzenia do rzeczywistości jest 273 kilometrowa przestrzeń. nie próbuję nawet myśleć, ile jest tego wszerz. ale powoli siadam. kładę całą rzeczywistość, złożoną w kosteczkę, obok siebie. nagle trzask, huk, nie ma. a może nie ma mnie?

całą torbę przeglądam jeszcze kilkakrotnie. tutaj też już nie ma. ciężko opisać świat, który próbuje się odnaleźć gdzieś między stroną 159 a 211. jeszcze trudniej jest zawinąć się szalikiem tak mocno, by głowa się do siebie trzymała. żeby herbata nie umykała gdziekolwiek przez cokolwiek, a każda myśl miała swobodny dostęp do całej reszty. to nie władza i nie właściwość. to czułe śiatłowody tłoczące miliardy hektolitrów krwi. zdobiącej później wielkie pomniki i kryształowe ulice z sensami pod liśćmi.